گزارش ظرفیت‌ها و فرصت‌های ارزش‌آفرینی اقتصادی و محیط‌زیستی در توسعه اقتصاد چرخشی در ایران برای ارائه در COP31 منتشر شد
افزایش سهم اقتصاد چرخشی از تولید ناخالص ملی ایران، اکنون به یکی از مهم‌ترین موضوعات ملی در افق توسعه‌ای کشور تبدیل شده‌است، چنان‌که بند چ ماده ۲۲ و بند ت ماده ۴۸ قانون برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران، توامان تأکید بر هدف‌گذاری کشور در این مسیر دارند.
اساسا توسعه زنجیره‌های ارزش ثانویه در جهان، تا حد زیادی تابع توسعه صنعتی کشورها در زنجیره‌های ارزش اولیه است. ایران نیز به عنوان کشوری سرشار از منابع اولیه و توسعه صنعتی در صنایع بالادستی از یک‌سو و وسعت بالا و داشتن تعداد زیاد همسایگان آبی و خاک از سوی دیگر موقعیتی ممتاز در منطقه برای تبدیل شدن به هاب اقتصاد چرخشی خاورمیانه دارد.
موارد فوق در کنار توانمندی‌ها و ظرفیت‌های ویژه اکوسیستم اقتصاد چرخشی در ایران از جمله استقلال مالکیتی-مدیریتی و سهم غالب بخش خصوصی از بازار، سهم بالای SMEها از فضای کسب‌وکار، دانش بومی، سنتی و محلی طراحی نظامات بهره‌وری مواد و وجود ظرفیت آزاد در صنایع برای افزایش توان تولید، سرمایه‌گذاری در توسعه اقتصاد چرخشی در ایران را به فرصتی نهفته برای جهش تبدیل می‌کند که تاکنون با مانع مسائل محیطی، از جمله ریسک ناشی از تنش‌ها و فشارهای بین‌المللی تحمیل‌شده بر ایران مواجه بوده‌است.
این گزارش ضمن ارائه تصویری کلی از اکوسیستم اقتصاد چرخشی در ایران و ظرفیت‌های آن، فهرستی از پروژه‌های اولویت‌دار جهت همکاری میان بخش خصوصی ایران با جهان در حوزه‌های بازیافت مواد پلیمری، شیمیایی و پتروشیمیایی، بازیافت پسماندهای معدنی، فلزات و E-Waste، بازیافت کاغذ، منسوجات و مواد سلولزی و دانش‌های بومی و خدمات اقتصاد چرخشی ارائه می‌دهد.
